Hvernig hrossagaukurinn hneggjar án þess að nota röddina

Hrossagaukurinn, sem einnig er nefndur mýrarskítur eða mýrisnípa, er algengur fugl á íslenskum mýrum og vothögum. Hann er auðþekktur á langa, beitta gogginum og móskulegu yfirbragðinu með ljósum röndum. Hrossagaukurinn er mjög vel felldur og heldur sig gjarnan niðri í gróðrinum þar til hann lyftir sér skyndilega til flugs og hverfur í snörpum sveigjum.

Það sem gerir hrossagaukinn einstakan er hneggið sem heyrist á vorin og sumrin, einkum þegar fuglinn er í flugbrölti yfir mýrum. Margir héldu lengi vel að þetta væri raddhljóð, en í raun myndast hljóðið þegar fuglinn tekur dýfur í loftinu og stélfjaðrirnar titra í loftstraumnum. Þannig verður til djúpt, drunukennt hljóð sem minnir á hnegg hests eða jafnvel geit.

Þetta sérstaka hljóð er hluti af varpfuglsflugi karldýrsins til að laða að sér maka og merkja sér svæði. Hrossagaukurinn verpir vel faldu hreiðri á jörðinni og leitar sér að æti í blautum jarðvegi, aðallega smádýrum og ormum.